-
“Το δεύτερο φύλο” της Σιμόν ντε Μποβουάρ
Το Δεύτερο φύλο κυκλοφόρησε το 1949 και αποτέλεσε το απόλυτο έργο αναφοράς του φεμινιστικού κινήματος. Τα 50.000 αντίτυπα της πρώτης έκδοσης εξαντλήθηκαν μέσα σε μια βδομάδα ενώ το Βατικανό περιέλαβε το βιβλίο στη «μαύρη λίστα» του. Εξήντα χρόνια μετά, ενώ η φεμινιστική ουτοπία ξεφτάει καθώς σεξιστικές αντιλήψεις και πρακτικές επανέρχονται σε πολλά σημεία του πλανήτη, το Δεύτερο φύλο αξίζει να ξαναδιαβαστεί ως ορόσημο της ιστορίας του γυναικείου κινήματος. (από το δελτίο τύπου του εκδοτικού οίκου)
-
The Beauty Myth: How Images of Beauty Are Used Against Women-Naomi Wolf
In the struggle for women’s equality, there is one subject still shrouded in silence – women’s compulsive pursuit of beauty. The myth of female beauty challenges every woman, every day of her life.Naomi Wolf exposes the tyranny of the beauty myth through the ages and its oppressive function today, in the home and at work, in literature and the media, in relationships between men and women, between women and women. With pertinent and intelligent examples, she confronts the beauty industry and its advertising and uncovers the reasons why women are consumed by this destructive obsession.
-
Ένα μη δυαδικό άτομο κέρδισε το διεθνές βραβείο Booker
Το βραβείο για το καλύτερο μυθιστόρημα, που κυκλοφόρησε (στη Βρετανία και την Ιρλανδία) μεταφρασμένο στην αγγλική γλώσσα, απονεμήθηκε στον/στη συγγραφέα Marieke Lukas Rijneveld από την Ολλανδία, για το βιβλίο του/της “The discomfort of evening”. Η χρήση του διπλού γένους οφείλεται στο γεγονός ότι ο/η νικητής/τρια του βραβείου αυτοπροσδιορίζεται ως μη δυαδικό άτομο. Όπως λένε οι κριτικοί πρόκειται για ένα σκοτεινό πορτραίτο της παιδικής ηλικίας με αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Θα πρέπει να περιμένουμε τη νέα χρονιά για να το διαβάσουμε σε μετάφραση της Μαρίας Αγγελίδου από τις εκδόσεις Ίκαρος.
-
Κανένας εφησυχασμός
Η Χρυσή Αυγή καταδικάστηκε. Η δικαστική εξουσία αποφάσισε με βάση το τεράστιο αποδεικτικό υλικό που συγκεντρώθηκε. Ικανοποιήθηκε το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Πρέπει, ωστόσο, να αναρωτηθούμε αν έχουν εκλείψει οι συνθήκες που τρέφουν το “αυγό του φιδιού”. Η ανεργία, η ανέχεια, η φτώχεια, η καθημαγμένη παιδεία, η ταξική κοινωνία, η έλλειψη κοινωνικής δικαιοσύνης δυστυχώς είναι ακόμη εδώ. Και όσο συμβαίνει αυτό, κανένας εφησυχασμός.
-
Κορίτσι, γυναίκα, άλλο
“η Κόρτνεϊ απάντησε ότι μια και η Γιαζ είναι κόρη καθηγητή και μιας διάσημης σκηνοθέτιδας, σίγουρα δεν είναι μη προνομιούχα, ενώ εκείνη, η Κόρτνεϊ, προέρχεται από ένα πραγματικά φτωχό περιβάλλον όπου θεωρείται φυσικό να εργάζεσαι σε εργοστάσιο στα δεκαέξι και να κάνεις το πρώτο σου παιδί ακόμη ανύπαντρη στα δεκαεφτά [….] ναι, αλλά είμαι μαύρη, Κόρτνεϊ, κι αυτό με κάνει πιο καταπιεσμένη από οποιαδήποτε που δεν είναι, εκτός από τη Γουόρις που είναι η πιο καταπιεσμένη απ’ όλες / σε πέντε κατηγορίες: μαύρη, μουσουλμάνα, γυναίκα, φτωχή, με χιτζάμπ”. Απόσπασμα από το σπουδαίο βιβλίο της αγγλονιγηριανής Bernardine Evaristo με τίτλο “Κορίτσι, γυναίκα, άλλο” που μοιράστηκε με την Margaret Atwood το Booker…
-
“Αόρατες Γυναίκες. Προκαταλήψεις και διακρίσεις σε έναν κόσμο για άντρες” της Caroline Criado Perez
Η βρετανίδα ακτιβίστρια και δημοσιογράφος Caroline Criado Perez συγκεντρώνει για πρώτη φορά μελέτες περίπτωσης, ιστορίες και νέες έρευνες από όλο τον κόσμο που φωτίζουν τους υπόγειους τρόπους με τους οποίους οι γυναίκες αποκλείονται από την κυβερνητική πολιτική και την ιατρική έρευνα, την τεχνολογία, τους εργασιακούς χώρους, τον αστικό σχεδιασμό και τα μέσα ενημέρωσης. Το βιβλίο εκθέτει τα μεροληπτικά επιστημονικά δεδομένα που διαμορφώνουν έναν κόσμο που περιστρέφεται γύρω από το αντρικό σώμα και έχει άμεσες επιπτώσεις στην υγεία και την ευζωία των γυναικών (από το δελτίο τύπου του εκδ. οίκου)
-
Ο κορονοϊός και το στοίχημα του Πασκάλ
Μέχρι να περάσει αυτή η περιπέτεια με τον κορονοϊό μπορούμε να ακολουθούμε το στοίχημα του Blaise Pascal, Γάλλου φιλοσόφου και μαθηματικού του 17ου αιώνα. Πρόκειται για ένα επιχείρημα σχετικά με την ύπαρξη του Θεού και την πίστη σε αυτόν, το οποίο με λίγα λόγια έχει ως εξής: είτε υπάρχει ο Θεός είτε δεν υπάρχει, το καλύτερο που έχει να κάνει κανείς είναι να πιστεύει. Γιατί, εάν υπάρχει ο Θεός, η πίστη θα του φανεί μέγιστα ωφέλιμη ενώ, αν δεν υπάρχει, δεν έχει να χάσει και πολλά. Το ίδιο και με τον κορονοϊό: πρέπει να ακολουθούμε τα μέτρα προφύλαξης που προτείνονται γιατί, εάν υπάρχει ο κορονοϊός, τότε εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι…
-
Έχει φύλο η λογοτεχνία; Η περίπτωση των σχολικών εγχειριδίων
Το κείμενο που ακολουθεί είναι η εισήγησή μου στο Δ΄ Συμπόσιο Λογοτεχνίας που διοργάνωσε το Λογοτεχνικό Περιοδικό «Παρέμβαση», σε συνεργασία με τον Δήμο Κοζάνης και την Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας. Εκ μέρους του Συνδέσμου Φιλολόγων Κοζάνης, θέλω να εκφράσω, αφενός, τη χαρά μου που μας δίνεται η δυνατότητα συμμετοχής στο Δ΄ Συμπόσιο Λογοτεχνίας, αφετέρου, την ικανοποίησή μου για την ένταξη της ενότητας «Γυναίκα και Λογοτεχνία» στη φετινή θεματολογία. Θα ξεκινήσω την εισήγησή μου με ορισμένες παραδοχές. Πρώτη παραδοχή: Κάθε κοινωνία σε κάθε εποχή, ανάλογα με το οικονομικό και πολιτικό σύστημα που επικρατεί, διαθέτει τους μηχανισμούς εκείνους που διαμορφώνουν και αναπαράγουν τις κυρίαρχες ιδεολογίες. Το σχολείο είναι ένας θεμελιώδης ιδεολογικός μηχανισμός, εφόσον…
-
Σκέψεις για το βιβλίο της Ολυμπίας Τσικαρδάνη «Τοπία της στοργής»
Το βιβλίο «Τοπία της στοργής» παρουσιάστηκε σε εκδήλωση του Συνδέσμου Φιλολόγων Κοζάνης. Αποτελείται από εννέα ιστορίες. Εννέα μικρές ιστορίες που όμως δημιουργούν δυνατά συναισθήματα και συγκινήσεις. Η πρώτη ύλη των ιστοριών είναι οι προσδοκίες, τα όνειρα αλλά και οι απογοητεύσεις, οι ματαιώσεις απλών ανθρώπων, ανθρώπων της διπλανής πόρτας. Οι ήρωες είναι μετανάστες, ζευγάρια που αφήνουν τα παιδιά τους στους συγγενείς για να δουλέψουν στην ξενιτιά, βιοπαλαιστές, γυναίκες που καλούνται να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα. Το πρώτο διήγημα με τίτλο «Οδύνη και φως» αναφέρεται στο ολοκαύτωμα των Σερβίων. Παρόλο το δύσκολο θέμα του λειτουργεί ως βάλσαμο για την καρδιά. Πιστεύω πως τέτοια διηγήματα θα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στα σχολικά βιβλία. Η…
-
“Το δημοκρατικό παράδοξο” της Chantal Mouffe
Η Chantal Mouffe υποστηρίζει ότι τόσο η πολιτική σκέψη όσο και η πολιτική πράξη παγιδεύονται σε μια πλανημένη αναζήτηση της συναίνεσης και στην προαγωγή μιας ρηχής κοινωνικής ομοφωνίας, η οποία, ισχυρίζεται η συγγραφέας, αντί να συνιστά σημάδι προόδου, θέτει σε κίνδυνο τους δημοκρατικούς θεσμούς. Πράγματι, σε πολλές χώρες αυτή η «συναίνεση στο κέντρο» και η εξασθένιση της διάκρισης αριστερά-δεξιά δίνει την ευκαιρία στον ακροδεξιό λαϊκισμό να αυτοπαρουσιάζεται ως η μόνη πολιτική δύναμη που αντιστέκεται στο «κατεστημένο», και, ως εκ τούτου, να επιχειρεί να καταλάβει το πεδίο της αμφισβήτησης που εγκαταλείπει η αριστερά. Μέσα από την κριτική του έργου του John Rawls και του Jurgen Habermas από τη μια, και του…
